အရင်ကတည်းက visual arts တွေ ကြိုက်တယ် ဂရပ်ဖစ်ဒီဇိုင်း လဲ နှစ်သက်တယ်၊ အလုပ်လုပ်တယ် နောက် ဓာတ်ပုံပါရိုက်ဖြစ်ပေမယ့် visual arts တွေ ဖြစ်တာနဲ့ အညီအခြေခံတွေက တူပါတယ်။ အရင်ကလဲ အားတိုင်းစဉ်းစားရင်း ပေါက်ကရအတွေး အခေါ်တွေ ရေးပြီး အခုလဲ စိတ်ထင်ရာရေးတာမို့ အမြင်မတူရင်လဲ အားနာစရာမရှိပဲ လွပ်လွပ် လပ်လပ် ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်ခင်ဗျာ…
စဉ်းစားမိသလောက်ပေါ့ visual arts မှာ အကန့်အသတ် limit ရှိတယ်လို့ ထင်ပါတယ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာမဟုတ်ပါဘူး မီဒီယမ် အကန့်အသတ်ပါ။ ပန်းချီပဲဖြစ်စေ၊ ဂရပ်ဖစ်ပဲဖြစ်စေ၊ ဓာတ်ပုံပဲဖြစ်စေ၊ ဗီဒီယိုဂရပ်ဖီပဲဖြစ်စေပေါ့။ လေးထောင့် အကန့်အသတ်လား၊ wide 16:9 အချိုးနဲ့ လားစသဖြင့်ပေါ့ ရှိတယ်။ စဉ်းစားမိသလောက် visual မှာ လုပ်မယ်ဆို visual performance art သာလျှင် အကန့်အသတ် ဘောင် မရှိသလို viewer က ကြိုက်တဲ့နေရာက ကြည့်လို့ ရတယ်လို့ထင်ပါတယ်။ ကျန်တာတွေမှာ viewer က ကြိုက်တဲ့နေရာက ကြည့်လို့ မရဘူး နောက် မီဒီယမ် မှာ အကန့်အသတ် ဘောင်ရှိတယ်။ ဆိုတော့ အနုပညာရှင်က ဘာပြချင်သလဲပေါ်မူတည်ပြီး ဘောင်ထဲမှာ ထည့်ပြရတော့တယ်။
အဲဒီ အခါမှာ viewer နဲ့ ချိတ်ဆက် engage ဖြစ်နိုင်ဖို့ composition ဆိုတဲ့ နေရာအထားအသိုက အရေးပါလာတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ပုံကြီးအကြီးကြီးထုတ်ထားပြီးပြရင် composition ဘာလိုမှာလဲ မေးစရာရှိပေမယ့် တကယ်တမ်း နံရံအပြည့် ဘုတ်ထောင်ထားရင်တောင် viewer ရဲ့ မျက်လုံးမြင်ရတဲ့ ပမာဏဟာ တစ်ခုလုံးကို ခြုံပြီး ကြာကြာကြည့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ နောက် လူ့စိတ်၊ မျက်လုံးဟာ တစ်ကြိမ်မှာ တစ်နေရာသာ ရောက်တာမို့ ဘယ်လောက်ကြီးကြီး လုပ်ထားထား composition ဟာ အရေးပါနေမှာပါပဲ။

ဒီရက်တွေမှာ မန်းလေး ဘားကမ့်သွား ပျော်ပါးလိုက် ရန်ကုန်ဘားကမ့်မှာ အလုပ်များလိုက်နဲ့ ဘလော့ဂ်မှာပို့စ် မတင်တာအတော်ကြာသွားပါတယ်။ နောက်မှပဲ ဘားကမ့်က ပုံတွေတင်ပါဦးမယ်။ အခုကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ ရက်လောက် မနားမနေလုပ်လိုက်လို့ ပြီးသွားတဲ့ ဘလော့ဂ်အသစ်လေး တစ်ခုအကြောင်းမိတ်ဆက်ချင်လို့ပါ။ နာမည်ကို Image+Me လို့ ပေးထားပြီး www.imageplus.me ဆိုတဲ့ ဒိုမိန်းမှာ သွားရောက်လည်ပတ်နိုင်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ချောကလက် ဆိုင်အတွက် ကြော်ငြာ ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီဆိုင်ဖွင့်တုန်းကလဲ သွားရိုက်ပေးဖူးပါတယ်။ အင်း ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဘာပြောရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး web design လဲရေးတယ်၊ သတင်းဓာတ်ပုံလဲရိုက်တယ်၊ ကြော်ငြာအတွက်လဲ ရိုက်တာပဲ ဝါသနာပါနေတာလဲ ပါတာပေါ့လေ အစုံလုပ်ဖြစ်နေတယ်။ အခုတစ်ခေါက်က တော်ဝင် စင်တာက သူတို့ရဲ့ ဆိုင်မှာ ရိုက်ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ရွှေတိဂုံဘုရား ကို ဖြိုးဟိန်းကျော်၊ ကုိရဲအောင်သူ၊ နန်းညီ တို့နဲ့ ရောက်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားက ခဏတိုင်းသွားဖြစ်ပေမယ့် timelapse ကြည့်ရိုက်နေတာ ကြာတော့ ရိုးလာတာနဲ့ ဘာရိုက်ရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားရင်းနဲ့ candid photo ကို project တစ်ခု အနေနဲ့ ရိုက်မယ်လို့ တွေးထားမိတယ်။

ဒီနေ့ ညနေဘက်မှာ မုန်တိုင်းရှိလို့ မိုးတွေ အုံ့နေပေမယ့် ရွှေတိဂုံဘုရား ပေါ် ကိုရဲအောင်သူ နဲ့ ရောက်ဖြစ်ပြန်ပါတယ်။ ထူးထူးခြားခြားမရှိပေမယ့် ထုံးစံအတိုင်း timelapse ထပ်ရိုက်ဖြစ်ပြန်ပါတယ်။ ဟိုအရင် ရိုက်ခဲ့တဲ့ နေရာကနေပဲ ထပ်ရိုက်ဖြစ်ပါတယ် အနောက်မြောက်ဘက် အောင်မြေကနေ ရိုက်ပါတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ၂၅ ရက်နေ့က ကွျန်တော် နဲ့ ကိုရဲအောင်သူ ၂ ယောက် ရန်ကုန် အမျိုးသား ယဉ်ကျေးမှု့ နှင့် အနှပညာ တက္ကသိုလ် (National Arts And Culture University, Yangon) ကို အရောက်သွား ဓာတ်ပုံ ရိုက်ဖြစ်ပါတယ်။ အစက ကိုရဲအောင်သူ ရဲ့ project documentary အတွက် ရိုက်ရင်းကနေ အဲဒီအတွက် မသုံးဖြစ်တော့ပဲ စိတ်ပြောင်းသွားကြတာပါ။ ကျောင်းထဲကိုတော့ နန်းညီ ကျေးဇူးနဲ့ ရောက်သွားကြတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ သောကြာနေ့ ညက မန်းလေးဘက်ကို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူ ခရီးသွားဖြစ်ပါတယ်။ ခရီးက ကပ်မှ သိရတာကြောင့် အိမ်ကိုတော့ အဲဒီနေ့ မနက်ကမှ ပြောဖြစ်တယ်။ အမှန်တော့ အခြားကိစ္စမဟုတ်ပဲ ဘလော့ဂ်ဂါ သယ်ရင်း နန်းညီ အိမ်ပြန်တာကို အလည်လိုက်ကြတာပါ။ မန်းလေးကို စနေမနက် အစောမှာ ရောက်သွားပြီး အသိအကိုတစ်ယောက် အိမ်မှာတည်းကြပါတယ်။ ရောက်ရောက်ခြင်း မနက်မှာပဲ ခဏနားပြီး ကားငှားပြီးတော့ ပြင်ဦးလွင် တက်ဖြစ်ကြပါတယ်။

ဒီနေ့ မနက် ၂ နာရီလောက်မှာ မြို့ထဲမှာ ကိုစိုးကြီး၊ ကိုမျက်လုံး၊ ကိုရဲအောင်သူ၊ exiter တို့နဲ့ အတူ ညဘက် ကြယ်မိုးရွာမှာကို ဓာတ်ပုံ ထွက်ရိုက်ဖြစ်ပါတယ်။ မြို့တော်ခန်းမ တစ်ဖက်က ရှေ့နေရုံး နဲ့ လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်နားမှာ စခန်းချပြီး စောင့်ကြပါတယ်။ အဓိကက ရှေ့နေရုံးက အဂလိပ်ခေတ် နာရီကြီး နဲ့ ရိုက်ဖို့ လုပ်ကြတာပါ။ ကံမကောင်းချင်တော့ ၄ နာရီအထိ အရိပ်လေးတောင် မတွေ့ရဘူး။ ဒါနဲ့ ပြည်သူ့ရင်ပြင်ဘက်ကို ချီတက်ပါတယ်။

၂၀၁၁ ဇန်နဝါရီ ၄ ရက်နေ့က ရခိုင်ပြည်နယ် စစ်တွေမြို့ဘက်ကို အလည်အပတ်သွားဖြစ်ပါတယ်။ ခရီးက အမှန်တော့ ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာမဟုတ်ပေမယ့် ဦးလေးက အဲဒီဘက်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားစရာရှိတာကြောင့် လိုက်သွားဖြစ်တာပါ။ ရခိုင်ဆို ငပလီ၊ သံတွဲဘက် ငယ်ငယ်တုန်းက ရောက်ဖူးပေမယ့် စစ်တွေကိုတော့ မရောက်ဖူးတာကြောင့် ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ခရီးသွားနေတယ် ဆိုပေမယ့် ဘလော့ဂ်မှာက schedule post လုပ်ထားခဲ့တာမို့ ကွျန်တော်မရှိပေမယ့် တစ်နေ့ post တစ်ပုဒ်တော့ တက်နေခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေ့ကတော့ ဓာတ်ပုံတင်စရာလဲ မရှိတော့တာမို့ ကွျန်တော်နဲ့ ကင်မရာ အကြောင်းပြောဖို့ အချိန်ရောက်လာပါတယ်။ အရင်ကတည်းက အိမ်မှာ ကင်မရာဆိုလို့ ဖလင်ကင်မရာကော နောက် ဒီဂျစ်တယ်ခေတ်မှာကော point and shoot camera မျိုးတောင် မဝယ်ဖြစ်ပါဘူ။ တစ်အိမ်လုံးလဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ရတာရော ကြည့်ရတာရော ဝါသနာ မပါကြပါဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောတာပါ အခုထိလဲ ကွျန်တော် ဓာတ်ပုံဆိုတာ အတိတ်ကိုပြန်လွမ်းနေတဲ့ အရာပဲလို့ တွေးနေတုန်းပါ။ ဓာတ်ပုံတွေလဲ ကြည့်လေ့မရှိပါဘူး။